Onthaal De Evolutie

De Evolutie

Verhalen over hoe het vroeger was, verteld en geïllustreerd door Em. De Cooman uit Appelterre.

Schoolken spelen

E-mail Afdrukken PDF

Schoolken spelenMet  Robert en Liesken van Mon de koster van den Oudenberg mochten we soms samenspelen, en dan werd nogal eens schoolken gespeeld. En omdat Robert den oudsten was, speelde hij dan natuurlijk ook de meester. Maar veel hebben we er niet geleerd.

 

Kasjkasj

E-mail Afdrukken PDF
KasjkasjEen ander spelleken uit die tijd was ‘kasjkasj’.  Eerst uitleggen hoe het ineen zit. Elk had een stok van zo een halve meter, een dikken duim dik,  van voor en van achter een beetje afgerond en geschild met ons zakmes. De kasj was een stuk stok die langs beide zijden aangescherpt was.  Die werd gelegd met een punt over een klein putje.
Als ge nu op die punt met uwen stok slaat, springt deze omhoog .
En als ge handig waart kondt ge er een lap op geven dat hij meters ver wegvloog. De kunst was nu  zo ver mogelijk te komen, ofwel een zeker doel te treffen.  Er waren ook verschillende varianten. De afstand naar het doel dan werd afgemeten met de stok van een speler.
 

P-Schieten

E-mail Afdrukken PDF
Elke jongen had een paar koperen stuivers in zijn zak (dat was geld dat al lang uit de omloop was.). Er werden twee meten getekend met krijt en om de beurt moest elk een aantal stuivers naar de meet schieten (gooien). Op de lijn was prijs, maar ge moest wachten tot op het  laatst want ze konden nog altijd uwen pee wegschieten. Diegene die het meest op de lijn had, was winnaar. Als er gene waren was degene die de dichtste bij de lijn lag de winnaar. En dat werd met een strooitjen gemeten.
Kalleken schieten was daar een andere variant van. Op een stopselhout werden de munten opgezet en met de dikke stuiver werd er naar ge-gooid. Wie de kalle trof en zijn stuiver dichts bij de centen lag had die als prijs. Maar die spelletjes mochten wij thuis niet spelen.
 

Karrekens koers

E-mail Afdrukken PDF

zelfgemaakte karretjes

driewielerEen van de meest gewaardeerde vermaken was, met de zelfgemaakte karrekens, koers houden op een van de vele bergskens af. Hoewel we ze een naam van karreken gaven was het heel eenvoudig een planksken met vier geïmproviseerde wieltjes. Van het moment dat het maar reed, zagen we daarin een wagentje. We hadden geluk dat papa nogal eens naar het voddenkot ging. Telkens had hij toch iets mee ofwel voor hem of voor de kinders. Zo heeft hij een keer een helen hoop wieltjes meegebracht. Het waren geleiderwieltjes, die van de ijzeren weg  kwamen, en bij vervanging zo bij de voddenman lagen . Daar kwam zelfs een kapot fietsje vandaan ,dat ,na onder papa’s handen te zijn gepasseerd , er als nieuw uitzag , en ‘t heeft nog jaren meegegaan.
Met die wielkens hebben we veel karrekens gemaakt,  maar voor de planksken daar hebben we veel moeten voor zagen,  tot mama aan papa zei –“ Alé, toe, zaagt daar eens een paar plankskens. Als hij dat gedaan had, heeft hij er dan ook maar de wieltjes aan gevezen. Met een gaatje, voor een koordje, was het een beste speelgoed. Nu konden we onze fantasie laten gaan. Er werd zelf aarde mee vervoerd en stenen, en brrrr was niet uit de lucht,  want de camions moesten veel lawaai maken om vooruit te komen.
Toen we groter waren hebben we er zelfs met drie wielen gemaakt die ge kondt besturen en op zitten als ’t bergaf was.

 

 

Slakkenkoers

E-mail Afdrukken PDF
slakkenkoersEen van de aardigste koersen, die we toen gehouden hebben, was de slakkenkoers. Op mama haar wasplank, die aan de achterdeur stond om te drogen, hadden we enkele huisjesslakken onderaan op een rijtje gezet.
Na een poosje kwamen ze, alsof ze afgesproken hadden, uit hun schelp, staken hun tentakels uit en begonnen te kruipen. Natuurlijk wilden ze niet allemaal naar boven, en moesten we hen met een twijgje in de goede richting sturen. Het duurde een hele tijd, tot er dan toch  enige de goede baan op waren, en dan was het van wachten. En roepen werd er gedaan, als er enen niet meer verder wou. En ’t ergst van al was, als ge ze wildet aanporren, ze weer een tijdje goed ineengetrokken bleven zitten. Het heeft een helen namiddag geduurd, voor ze veertig centimeter afgelegd hadden. Deze van onzen Albert heeft het dan gehaald van deze van Lieven. De mijnen is nooit aangekomen;  hij wou altijd weer naar beneden. En leute dat we hadden, en lawaai dat er dan was, als er enen een beetje voorsprong had. ’t Was laat in den avond, als mama haar plank weerkreeg. Papa had er de beestjes moeten afhalen,  want zij kon het niet over haar hart krijgen, ze zo bruut op het gras af te schudden.
 


Pagina 5 van 24